Skip to content

پژوهشگاه رويان



  Home arrow صفحه اصلی arrow بلاگ
آیا احتمال تولد نوزاد نارس در زوج‌هایی با سابقه سقط خو چاپ ارسال به دوست

آیا احتمال تولد نوزاد نارس در زوج‌هایی با سابقه سقط خود به خودی بیشتر است؟

اگر جنین در 20 هفته اول بارداری به طور طبیعی از بین برود، سقط خود‌به‌خودی روی داده است. سقط خود‌به‌خودی بیشتر به علت اختلالات کروموزومی جنین تازه تشکیل، اختلال در جفت یا لانه گزینی نامناسب (به جای‌گیری جنین در دیواره رحم لانه-گزینی می‌گویند) اتفاق می‌افتد.
 هر تولدی که پیش از 37 هفته کامل از بارداری روی دهد، تولد پیش از موعد است و نوزاد حاصل از آن نارس محسوب می‌شود. تولد پیش از موعد مهمترین علت مرگ نوزادان و دومین علت مرگ و میر در کودکان زیر 5 سال است. به منظور بررسی ارتباط سقط خود‌به‌خودی و تولد پیش از موعد در بارداری‌های بعدی، دکتر سامانی، دکتر الماسی، مهدی سپیدارکیش و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشگاه علوم پزشکی مراغه، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن،  زایمان‌های انجام شده در 103 بیمارستان تهران، بین 6 تا 21 جولای 2015 مورد بررسی قرار گرفتند و با والدین انتخاب شده در فاصله 24 ساعت از زمان زایمان مصاحبه انجام شد. نتایج با روش‌های آماری بررسی شد تا مشخص شود میان زایمان پیش از موعد و سقط در بارداری‌های قبلی ارتباط معنی‌داری وجود دارد یا خیر.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Gynecology & Obstetrics به چاپ رسیده است، نشان می‌دهد  از 4991 زایمان بررسی شده، در زوج‌هایی که سابقه سقط طبیعی و سقط طبیعی مکرر داشتند زایمان پیش از موعد بیشتر بود. نسبت شانس (Odds ratio) تولد پیش از موعد در زوج‌هایی با یک‌بار سقط 1.33، دوبار سقط 1.78 و بیش از دوبار سقط 4.10 برابر بیشتر از زوج‌هایی بود که سابقه سقط نداشتند.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد در زوج‌هایی با سابقه سقط خود‌به خودی، احتمال تولد پیش از موعد بیشتر بوده، لازم است مراقبت و پیش‌بینی بیشتری در آنان انجام شود.

احتمال تولد نوزاد نارس در کدام زوج‌ها بیشتر است؟ چاپ ارسال به دوست

احتمال تولد نوزاد نارس در کدام زوج‌ها بیشتر است؟

هر تولدی که پیش از 37 هفته کامل از بارداری روی دهد، تولد پیش از موعد است و نوزاد حاصل از آن نارس محسوب می‌شود. تولد پیش از موعد یکی از علل مرگ و میر نوزادان و کودکان زیر 5 سال به شمار می‌رود. به منظور بررسی ارتباط میان شرایط اقتصادی و اجتماعی والدین و تولد نوزاد نارس، دکتر سامانی، دکتر الماسی، دکتر محمود منصورنیا، سعید سفیری، مصطفی امینی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشگاه علوم پزشکی مراغه، دانشگاه هوول (Hull) انگلستان و دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن بررسی آماری گسترده‌ای بر روی والدین نوزادان نارس انجام گرفت.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Gynecology & Obstetrics به چاپ رسیده است، نشان داد، در میان 5170 بیمار مطالعه شده، تولد نوزاد نارس در والدینی که سطح اقتصادی بالاتری داشتند بیشتر بود. همچنین مادران کم سن (29%)، پدران کم سن (21% ) و مادران خانه‌دار ( 17%) پس از سطح اقتصادی، بیشترین سهم را در نوزادان پیش از موعد متولد شده، داشتند.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد میزان تولد نوزادان نارس در جامعه مطالعه شده ایران توزیع یکسانی نداشته و در زوج‌هایی با شرایط اجتماعی-اقتصادی بهتر، بالاتر است. لازم است مطالعات بیشتری انجام گیرد تا علت این توزیع مشخص شده راهکار مناسبی برای کاهش تولد نوزادان نارس ارائه گردد.

آیا ابتلا به سندرم تخمدان پرکیست میزان موفقیت روش‌های چاپ ارسال به دوست

آیا ابتلا به سندرم تخمدان پرکیست میزان موفقیت روش‌های کمک باروری را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

سندرم تخمدان پرکیست (PCOS) یکی از بیماری‌های شایع در میان زنانی است که در سنین باروری قرار دارند. در این بیماری وجود کیست‌های متعدد با اندازه‌های مختلف در تخمدان، می‌تواند عملکرد تخمدان‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. به منظور بررسی اثر سندرم تخمدان پرکیست بر میزان موفقیت روش‌های کمک باروری در ایران- تهران، دکتر سامانی، دکتر الماسی، آرزو اسماعیل‌زاده و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن 996 زن نابارور مراجعه کننده به پژوهشگاه رویان، در بازه زمانی ژانویه 2012 تا دسامبر 2013 که لقاح آزمایشگاهی یا تزریق اسپرم درون سیتوپلاسم تخمک انجام داده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. میزان موفقیت این روش‌ها در بیماران مبتلا به PCOS  و بیماران غیر PCOS به وسیله روش‌های آماری مقایسه شد.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Fertility & Sterility به چاپ رسیده است، نشان داد، ابتلا به PCOS تأثیر معنی‌داری در بازده درمان‌های بررسی شده نداشته، مهمترین دلایل موفقیت یا عدم موفقیت لقاح آزمایشگاهی یا تزریق اسپرم درون سیتوپلاسم تخمک، روش انجام درمان، تعداد جنین‌های انتقال یافته، تعداد آمپول‌های تزریق شده و سن بیمار هستند.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد ابتلا یا عدم ابتلا به PCOS  تاثیری در میزان موفقیت روش‌های کمک باروری نداشته، نیاز به اتخاذ تمهیدات متفاوت در این بیماران وجود ندارد.

تولید سلول‌های شبه اعصاب حرکتی به کمک کوچک مولکول‌ها چاپ ارسال به دوست

تولید سلول‌های شبه اعصاب حرکتی به کمک کوچک مولکول‌ها

اعصاب محیطی به دو گروه حسی و حرکتی تقسیم می‌شوند. اعصاب حسی وظیفه انتقال پیام‌های حسی از محیط به دستگاه عصبی مرکزی را دارند در حالی که اعصاب حرکتی مسئول انتقال فرامین حرکتی از دستگاه عصبی مرکزی به عضلات هستند. آسیب به یک عصب حرکتی، فعالیت عضله مرتبط با آن را تحت تأثیر قرار می‌دهد منجر به فلج شدن آن می‌شود. تمایز سلول‌های بنیادی جنینی به  اعصاب حرکتی و جایگزینی اعصاب آسیب دیده به وسیله آنان از جمله روش‌های درمانی است که می‌تواند ضایعات حرکتی ناشی از آسیب به اعصاب حرکتی را جبران کند. روش‌های تمایزی برای تولید اعصاب حرکتی از سلول‌های بنیادی جنینی چندان موفق نیست، عموماً بازده پایین و هزینه بالایی دارند. به منظور ارائه یک روش تمایزی موثرتر و ارزان‌تر، برای تولید اعصاب حرکتی از سلول‌های بنیادی جنینی، دکتر کیانی، زهرا ولی‌زاده، ابراهیم شهبازی، آزاده مرادمند و همکارانشان در پژوهشگاه رویان و دانشگاه علم و فرهنگ، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن، به جای استفاده از پروتئین‌های ریخت‌زای گران قیمت، از کوچک مولکول‌های ارزان قیمت مانند دورزومورفین در تمایز سلول‌های بنیادی جنینی به اعصاب حرکتی استفاده شد. سپس کیفیت سلول‌های حاصل از این روش تمایزی با روش‌های گوناگون آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار گرفت.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی یاخته (Cell Journal) به چاپ رسیده است، نشان می‌دهد، سلول‌های حاصل از این روش تمایزی پروتئین‌ها و ژن‌های مربوط به اعصاب حرکتی را با درصد بالایی بیان می‌کنند؛ اما کانال‌های یونی موجود در غشاء این سلول‌ها شرایط لازم برای ایجاد پتانسیل عمل و انتقال پیام عصبی را ندارد.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد، گام‌های نخست در تولید اعصاب حرکتی از سلول‌های بنیادی جنینی برداشته شده و برای دست‌یابی به اعصاب حرکتی دارای عملکرد پژوهش‌های بیشتری لازم است.

تولید داربستی جدید برای ترمیم ضایعات پوستی چاپ ارسال به دوست

تولید داربستی جدید برای ترمیم ضایعات پوستی

داربست‌های متخلل پلی‌مری با ایجاد بستری مناسب برای رشد و تقسیم سلول‌ها، ساختار‌های مناسبی جهت پیوند سلول در عوارض پوستی شدید، مانند سوختگی، محسوب می‌شوند. یک داربست مناسب لازم است میزان تخلل مطلوبی برای مهاجرت سلول‌ها و ورود اکسیژن و مواد غذایی به داخل آن داشته، دارای سطحی وسیع و مناسب برای اتصال سلول‌ها و تقسیم آنان باشد؛ همچنین چنین داربستی باید مقاومت فیزیکی کافی برای حفظ ساختار خود، پیش از پیوند و پس از آن داشته و در عین حال زیست تخریب پذیر بوده، در مدت زمان مطلوبی پس از پیوند به تدریج از میان برود.
به منظور ساخت داربست مناسبی برای پیوند سلول‌های پوستی، ساره رجبی، حسین مهنام، سوسن دادبین و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه صنعتی شریف و پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن داربستی با تخلل بالا از ژلاتین و پلی‌ونیل‌الکل، به صورت ترکیبی از ژلاتین منجمد و روش انجماد خشک ساخته شد و تأثیر غلظت پلی‌مر‌ها، نسبت ژلاتین و پلی‌ونیل‌الکل و نسبت ژلاتین و گلوتارآلدهید بر شکل ظاهری حفرات، میزان جذب آب داربست (swelling ratio)، چگونگی زیست تخریب‌پذیری و در نهایت کیفیت رشد سلول‌های پوستی مورد بررسی قرار گرفت.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Artificial cells, nanomedicine, and biotechnology به چاپ رسیده است، منجر به تولید داربست مناسبی جهت پیوند سلول‌های پوستی شد که تخلل مناسبی داشته و به میزان مناسبی آب جذب می‌کند. این بستر ظرف مدت 28 روز پس از پیوند تخریب شده شرایط مناسبی را جهت ترمیم ضایعه پوستی فراهم می‌آورد. کشت سلول‌های فیبروبلاست پوست انسان برروی این بستر نشان داد، با نسبت و غلظت استفاده شده، پلی‌ونیل‌الکل موجود در این داربست باعث مرگ سلول‌ها نمی‌شود.
امید است نتایج این پژوهش بتواند شرایط پیوند سلول در ضایعات پوستی را بهبود بخشد.

<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > آخر >>

نتایج 1 - 9 از 418
fa Persian | English en

منوي اصلي

پیوندها