Skip to content

پژوهشگاه رويان



  Home arrow صفحه اصلی arrow بلاگ
کشف یک نشانگر سطح سلولی جدید در سلول‌های دوپامینرژیک ج چاپ ارسال به دوست

کشف یک نشانگر سطح سلولی جدید در سلول‌های دوپامینرژیک جوان

یکی از بیماری‌های دستگاه عصبی مرکزی پارکینسون است، که بر اثر تخریب سلول‌های ترشح کننده دوپامین (سلول‌های دوپامینرژیک) مغز میانی ایجاد می‌شود. تلاش‌های فراوانی برای درمان این بیماری به‌وسیله تمایز سلول‌های بنیادی جنینی به سلول‌های ترشح‌کننده دوپامین صورت گرفته است؛ اما حضور سلول‌های بنیادی تمایز‌نیافته یا پیش‌ساز‌های تقسیم‌شونده سلول‌های عصبی کارایی و امنیت پیوند سلول‌های حاصل از تمایز را کاهش می‌دهد.
دکتر علی فتحی، دکتر مهدی میرزایی، دکتر حسینی سالکده، دکتر بهاروند و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه ویسکانسین، دانشگاه مکوآری و پژوهشکده علم و تکنولوژی گوانگژو کره، رده ای از سلول‌های بنیادی جنینی را با پروتئین فلورسانت سبز نشانه‌گذاری کرده‌آند که با بیان یک پروتئین خاص (Lim homeobox Transcription Factor 1 alpha) خود را نشان می‌دهد. این پروتئین به وسیله سلول‌های جوان ترشح‌کننده دوپامین طی تمایز سلول‌های پرتوان به دوپامینرژیک بیان می‌شود. سپس با شناسایی و جدا‌سازی این سلول‌ها به‌دنبال نشانگر سطحی در آن‌ها گشتند که مختص به سلول‌های مذکور باشد.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Molecular & Cellular Proteomics به چاپ رسیده است، نشان داد در سلول‌های نشانه‌گذاری شده پروتئین‌هایی بیان می‌شوند که مختص به سلول‌های دوپامینرژیک مغز میانی هستند. بررسی پروتئین‌های بیان شده در این سلول‌ها (پروتئومیکس) نشانگر‌های سطحی ویژه‌ای را معرفی کرد که می‌توان برای خالص‌سازی سلول‌های دوپامینرژیک جوان طی تمایز آزمایشگاهی از آن‌ها استفاده کرد، از جمله PSA-NCAM و CNTN2.
برای اطمینان از صحت نتایج به‌دست‌آمده، پس از تمایز سلول‌های بنیادی جنینی به سلول‌های دوپامینرژیک، سلول‌های بیان‌کننده CNTN2 جداسازی و به مدل پارکینسون پیوند شدند. بررسی‌ها نشان دهنده بهبود وضعیت حیوان مدل و کاهش مشخصه‌های مربوط به پارکینسون بود.
این پژوهش روشی کارا برای خالص‌سازی سلول‌های دوپامینرژیک جوان حین تمایز آزمایشگاهی فراهم می‌کند که افق‌های تازه‌ای در سلول‌درمانی پارکینسون ایجاد خواهد کرد.

افزایش اثر ترمیمی سلول‌های برداشت شده از قلب بر ضایعات چاپ ارسال به دوست

افزایش اثر ترمیمی سلول‌های برداشت شده از قلب بر ضایعات قلبی به‌وسیله القاء کمبود اکسیژن

در جراحی‌های قلب، امکان نمونه‌برداری از آن وجود دارد؛ این کار از طریق عروق اصلی یا بطن چپ انجام می‌شود. به سلول‌های حاصل، سلول‌های برداشت شده از کاردیوسفر (CDCs) می‌گویند. این سلول‌ها دارای ترشحاتی هستند (در شکل اگزوزم) که بر روی ضایعات قلبی اثر ترمیمی دارند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند استفاده از این اگزوزوم‌ها (ویزیکول های ترشحی) در نمونه‌های آزمایشگاهی جونده و خوک، بدون حضور سلول‌ها، اثر ترمیمی مشابهی ایجاد می‌کند.
همچنین پژوهش‌ها نشان داده است، نگهداری سلول‌های بنیادی در شرایط کمبود اکسیژن (هایپوکسی) باعث تولید اگزوزم‌هایی می‌شود که اثر ترمیمی بر ضایعات قلبی دارند؛ این اگزوزم‌ها محتوی میکرو RNA هایی هستند که در شرایط کمبود اکسیژن افزایش بیان یافته، با القاء رگزایی منجر به ترمیم ضایعات قلبی می‌شوند. حال پرسش این است که نگهداری CDCs ها در شرایط کمبود اکسیژن می‌تواند اثر ترمیمی اگزوزم‌های آنان را با القاء رگزایی افزایش دهد؟ به منظور پاسخ به این سوال، هلیا نمازی، الهام محیط، ناصر اقدمی، حسین بهاروند و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و انیستیتو پاستور ایران، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن سلول‌های CDCs در شرایط کمبود اکسیژن (1 درصد اکسیژن به مدت 2 روز) نگهداری و اگزوزوم‌های تولیدی آنان جمع آوری شد، و برای ایجاد لوله عروق (Tube Formation) در سلول‌های رگ بند ناف انسانی مورد استفاده قرار گرفت.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Cellular Biochemistry به چاپ رسیده است، نشان داد، نگهداری سلول‌های CDCs در شرایط هایپوکسی میزان بیان میکرو RNA های القا‌کننده رگ‌زایی (miR-126, miR-130a و miR-210) در اگزوزوم‌های آنان را 2 تا 4 برابر افزایش می‌دهد.
نتایج این پژوهش نشان داد، نگهداری سلول‌های CDCs در شرایط هایپوکسی باعث افزلیش معنی‌دار اثر اگزوزم‌های آنان در بهبود ضایعات قلبی می‌شود. این بهبود به دلیل افزایش میزان بیان میکرو RNA های القا‌کننده رگ‌زایی در اگزوزم‌های آنان است.

آیا احتمال وقوع ناهنجاری‌های مادرزادی در تک‌قلو‌های چاپ ارسال به دوست

آیا احتمال وقوع ناهنجاری‌های مادرزادی در تک‌قلو‌های متولد شده به کمک روش‌های کمک باروری بیشتر است؟

سوالات متعددی در خصوص روش‌های کمک باروری وجود دارد. یکی از این سوالات در مورد میزان احتمال وقوع ناهنجاری‌های مادرزادی است. با توجه به بیشتر بودن آمار چند‌قلوزایی در استفاده‌کنندگان از روش‌های کمک باروری و بیشتر بودن احتمال ناهنجاری‌های مادرزادی در چند‌قلو‌ها، بالاتر بودن آمار ناهنجاری‌های مادرزادی در استفاده کنندگان از روش‌های کمک باروری منطقی به‌نظر می‌رسد؛ اما در خصوص این میزان در تولد‌های تک قلو در ایران بررسی صورت نگرفته است. به منظور مقایسه میزان وقوع ناهنجاری‌های مادرزادی در تولد‌های طبیعی تک قلو و تک‌قلو‌های حاصل از روش‌های کمک باروری، دکتر احمد وثوق، دکتر اشرفی، رامین مظفری کرمانی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، موسسه تحقیقات علوم سلامت ایران و دانشگاه علوم پزشکی فسا، 820 تک قلوی متولد شده بین ژانویه 2012 تا دسامبر 2014 را مورد بررسی قرار دادند. 656 نفر از این زاده‌ها حاصل باروری طبیعی و 164 نفر با کمک روش‌های کمک باروری متولد شده بودند.
نتایج این پژوهش که در مجله International Journal of Fertility and Sterility به چاپ رسیده است، نشان داد، از میان زاده‌های حاصل از لقاح طبیعی 40 نفر (4.4 درصد) و از میان متولدین با کمک روش‌های کمک باروری 14 نفر (8.3 درصد) دچار نقایص جدی مادرزادی بودند.
این یافته نشان می‌دهد احتمال بروز نقایص مادرزادی در تک قلو‌های متولد شد با کمک روش‌های کمک باروری بیشتر است. نقایص قلبی مادرزادی، نقایص تکوینی ران و نقایص دستگاه ادراری-تناسلی بیشترین نقایص جدی گزارش شده در این زاده‌هاست.

بهبود روش تولید دریچه قلب از داربست گونه‌های غیرانسان چاپ ارسال به دوست

بهبود روش تولید دریچه قلب از داربست گونه‌های غیرانسانی

بین بطن‌ها و دهلیز‌های قلب، دو دریچه وجود دارد به نام‌های میترال و سه‌لتی (تری کوسبید)؛ همچنین در خروجی دو رگ مهم ریوی و آئورت نیز دریچه‌هایی وجود دارد. سلامت این دریچه‌ها باعث جریان صحیح خون از قلب می‌شود، اما ممکن است دریچه‌ها به علل مختلفی مانند نارسایی‌های مادرزادی، رماتیسم قلبی یا عفونت دچار اختلال شوند. در شرایطی که آسیب دریچه‌ها جدی بوده، امکان ترمیم وجود نداشته باشد، برای حفظ حیات فرد تعویض دریچه‌ها اجباری است. بدین منظور معمولاً از دریچه‌های مکانیکی یا دریچه‌های قلب اهدایی استفاده می‌شود. اخیرا روش‌هایی برای سلول‌زدایی از دریچه‌های قلب گونه‌های غیرانسانی و استفاده از این داربست پس از انتقال سلول انسانی، برای پیوند ابداع شده، اما استفاده درمانی از آنان به دلیل احتمال واکنش ایمنی، انحطاط تدریجی، التهاب و کلسیفیکیشن، محدود است. به منظور غلبه بر این مشکلات، دکتر ناصر اقدمی، دکتر حسین بهاروند، دکتر مهرناز نمیری دکتر سامان نیک اقبالیان و همکارانشان در پژوهشگاه رویان و بیمارستان نمازی شیراز، روش جدیدی برای سلول‌زدایی از قلب ابداع کردند که طی آن ابتدا اتصال پروتئینی و سپس سلول‌دهی مجدد به داربست در شرایط سه بعدی در بیوراکتور انجام می‌شود.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Tissue Engineering and Regenerative Medicine به چاپ رسیده است، نشان می‌دهد، سلول‌زدایی به وسیله Triton X-100 و روش سدیم دیوکسی کلرات، دریچه بدون سلولی ایجاد می‌کند که ویژگی‌های بیوشیمیایی و بیومکانیکی خود را حفظ کرده است. سپس اتصال دو عامل پروتئینی مهم (عامل مشتق از استرما (SDF) و عامل رشد فیبروبلاستی (FGF)) به دریچه سلول‌زدایی شده، انتقال سلول‌های اندوتلیال انسانی در شرایط سه بعدی به آن را بهبود می‌بخشد. گرچه استفاده از هر دو پروتئین نتایج را بهبود بخشید، اما بررسی‌ها نشان داد استفاده از SDF سلول‌پذیری را در شرایط آزمایشگاهی و درون بدن موجود زنده به شکل معنی‌داری افزایش می‌دهد و التهاب و کلسفیکیشن کمتری ایجاد می‌کند.
نتایج این پژوهش نشان داد متصل کردن پروتئین SDF به دریچه سلول زدایی شده و سلول‌دهی در شرایط سه بعدی در بیوراکتور می‌تواند روش مناسبی برای ایجاد دریچه دارای عملکرد قلب از گونه‌های غیر‌انسانی باشد.

روش های ارزیابی شکست DNA اسپرم و کاربرد آن در ناباروی مرد چاپ ارسال به دوست

روش‌های ارزیابی شکست DNA اسپرم و کاربرد آن در ناباروی مردان
زمان: سوم شهریورماه 97
مکان: پژوهشگاه رویان

ادامه مطلب ...
<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > آخر >>

نتایج 1 - 9 از 447
fa Persian | English en

منوي اصلي

پیوندها