Skip to content

پژوهشگاه رويان

  صفحه اصلی arrow پژوهش arrow پژوهش‌هاي منتشر شده
پژوهش‌هاي منتشر شده
استفاده از پرده آمنیوتیک برای کشت فولیکول‌‌های تخمدا چاپ ارسال به دوست
۲۷ شهريور ۱۳۹۶

استفاده از پرده آمنیوتیک برای کشت فولیکول‌‌های تخمدانی

کشت فولیکول تخمک و فراهم کردن شرایط مناسب برای رشد و تکامل آن در شرایط آزمایشگاهی می‌‌تواند زمینه‌‌ساز درمان بسیاری از ناباروری‌‌ها باشد. رشد و تکامل فولیکول‌‌ها نیازمند رابطه تنگاتنگ این سلول‌‌ها با مواد زمینه خارج سلولی است، به همین دلیل کشت آزمایشگاهی آن با دشواری‌‌هایی روبروست. به منظور یافتن راهی جهت غلبه بر این دشواری‌‌ها، دکتر فتحی، معتمد، دکتر رضازاده، دکتر توتونچی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، آزمایشی را طراحی کردند که طی آن از قطعات غشاء آمنیوتیک برای کشت فولیکول‌‌های تخمدانی استفاده شد. در این پژوهش، فولیکول‌‌های مورد آزمایش به سه گروه تقسیم شدند، گروهی که به شکل معمول و در محیط پایه کشت فولیکول نگهداری شدند (گروه کنترل)، گروهی که قطعاتی از غشا آمتیوتیک در کف ظرف کشت آنان قرار گرفت و گروهی که در کف ظرف کشت آنان غشا آمنیوتیک سلول‌‌زدایی شده قرار گرفت. برای سلول‌‌زدایی غشا آمیوتیک از تریپسین و EDTA استفاده شد و صحت کارکرد این سلول‌‌زدایی به کمک روش‌‌های بافت شناسی و بررسی میزان ماده ژنتیکی باقی‌‌مانده در غشا، مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس، اندازه فولیکول، شکل ظاهری، زنده مانی، تولید استرادیول و بیان ژن بین سه گروه آزمایشی مقایسه گردید.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌‌المللی Reproductive Tissue Engineering به چاپ رسیده است، نشان داد، در گروه کشت داده شده روی غشاء آمنیوتیک کامل، فولیکول‌‌ها رشد و تکامل بهتری داشته‌‌اند. میزان زنده‌‌مانی و تولید استرادیول در دو گروهی که دارای غشاء آمنیوتیک بودند به طور معنی‌‌داری بهتر از گروه کنترل بود. همچنین بیان ژن‌‌های مربوط به تکثیر و تکامل فولیکول‌‌ها در گروه دارای غشاء آمنیوتیک کامل، بالاتر از سایر گروه‌‌ها بود.
ننتایج این پژوهش نشان می‌‌دهد غشاء آمنیوتیک بستر مناسبی را برای کشت و تکامل فولیکول‌‌ها تخمدانی فراهم می‌‌کند. همچنین در این روش استفاده از غشاء آمنیوتیک کامل مناسب‌‌تر از غشاء آمنیوتیک سلول‌‌زدایی شده است.
آیا ایجاد خراش در اندومتر شانس موفقیت IUI را افزایش می‌د چاپ ارسال به دوست
۲۷ شهريور ۱۳۹۶

آیا ایجاد خراش در اندومتر شانس موفقیت IUI را افزایش می‌دهد؟

یکی از روش‌های درمان ناباروری تزریق درون رحمی اسپرم (IUI) است. میزان موفقیت این روش، بسته به کیفیت اسپرم و تخمک، متفاوت است اما به طور معمول بازدهی بالایی ندارد. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌ است ایجاد خراش در دیواره داخلی رحم (اندومتر) احتمال موفقیت در چرخه‌های کمک باروری را افزایش می‌دهد. به منظور بررسی اثر این روش در IUI، دکتر مهناز اشرفی، دکتر انسیه تهرانی‌نژاد، آرزو اعرابی پور و همکارانشان در پژوهشگاه رویان و بیمارستان شهید اکبر آبادی، آزمایش را طراحی کردند که طی آن در یک دوره 12 ماهه 169 بیمار با سابقه دو بار یا بیشتر از IUI ناموفق که پس از تهیه عکس رنگی از رحم سلامت رحم آنان تأیید شده بود، مورد ارزیابی قرار گرفتند. بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول بین روز‌های 8 و 9 چرخه IUI خراشی در اندومتر ایجاد شد، در گروه دوم چرخه به شکل معمول و بدون ایجاد خراش تکمیل گردید (گروه کنترل). دو گروه از نظر میزان موفقیت باروری و سقط با هم مقایسه شدند. نتایج این پژوهش که در نشریه بین المللی Obstetrics and Gynaecology Research به چاپ رسیده است، نشان داد، در مجموع 150 بیماری که چرخه IUI را تا آخر تکمیل کردند، میزان بارداری در گروهی که خراش رحمی در آنان ایجاد شده بود 10.7 درصد و در گروهی که بدون خراش چرخه را طی کرده بودند 2.7 درصد بود. این تفاوت با توجه به تعداد بیمار، معنی دار نیست، یعنی از نظر علمی موثر بودن ایجاد خراش را تایید نمی‌کند. همچنین از نظر میزان سقط نیز تفاوت معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد ایجاد خراش در رحم شانس بارداری را در بیماران دریافت کننده IUI افزایش نمی‌دهد.
اضطراب، افسردگی و امید در زوج‌های نابارور چاپ ارسال به دوست
۲۷ شهريور ۱۳۹۶

اضطراب، افسردگی و امید در زوج‌های نابارور

ناباروری غیر از آنکه یک مشکل در سلامت جسمی افراد است، ابعاد وسیع‌تری نیز دارد. فرد نابارور تحت تأثیر فشار‌های روانی و اجتماعی است که سلامت روانی وی را تهدید می‌کند. ناباروری معمولاً با استرس، افسردگی و اضطراب همراه است. اما بررسی میزان این اضطراب و نحوه توزیع آن در زنان و مردان و همچنین در افراد نابارور عادی و کسانی که کاندید دریافت تخمک یا جنین هستند ضروری است.
بدین منظور، دکتر عمانی سامانی، مریم محمدی، سمیرا وصالی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان آزمایشی را طراحی کردند که طی آن 180 زوج نابارور بالای 18 سال که توان خواندن و نوشتن به فارسی داشتند، در خصوص میزان اضطراب، استرس، افسردگی و امید مورد پایش قرار گرفتند. از این بین، 60 زوج نامزد دریافت جنین، 60 زوج نامزد دریافت تخمک و 60 زوج نابارور عادی بودند.
نتایج این پژوهش که در مجله بین المللی یاخته (Cell Journal) به چاپ رسیده است، نشان داد، در گروه نابارور عادی، میزان امید در مردان به شکل معنی‌داری بیشتر از زنان بود. این در حالی است که بین متوسط امید زنان و مردان در سه گروه مورد بررسی تفاوت معنی‌داری وجود نداشت. در گروه ناباروری عادی، توزیع اضطراب بین زنان و مردان به شکل معنی‌داری متفاوت بود. در گروه اهدا جنین، استرس زن و شوهر به طور معنی‌داری متفاوت بود و زنان بیشتر درگیر اضطراب بودند. این شرایط در گروه نابارور عادی نیز دیده می‌شد.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد امیدواری نقش مهمی در کاهش فشار‌های روانی مانند اضطراب و استرس دارد و به همین دلیل کمک‌های روان‌شناختی، مانند امید درمانی، در زوج‌های نابارور تحت درمان می‌تواند در بهبود سلامت آنان موثر باشد.
آیا استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان ب چاپ ارسال به دوست
۲۷ شهريور ۱۳۹۶

 آیا استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان برای درمان بیماری اتوزومال غالب کلیه پلی سیستیک خطرناک است؟

بیماری اتوزومال غالب کلیه پلی‌سیستیک (ADPKD)، یک بیماری ژنتیکی است که با ایجاد و بزرگ شدن کیسه‌های پر از مایع (کیست) در کلیه‌ها شناخته می‌شود. معمولاً بیماری به پیشرفت خود ادامه می‌دهد تا جایی که در فرد مبتلا کارکرد کلیه از بین رفته، نیازمند دیالیز و دریافت پیوند خواهد شد. با توجه به اینکه سلول‌های بنیادی مغز استخوان دارای اثر ضد التهاب، ضد فیبروتیک و توان مقابله با مرگ سلولی هستند، این سوال مطرح می‌شود که آیا می‌توان از این سلول‌ها در جهت بهبود وضعیت کلیه بیماران مبتلا به ADPKD استفاده کرد؟ پاسخ به این سوال چند مرحله دارد، در مرحله نخست با توجه به اینکه هدف پژوهش انسان بیمار است، باید نشان داده شود استفاده از سلول مورد نظر در فرد مبتلا به بیماری هدف درمان، خطری ایجاد نمی‌کند. برای اثبات این بی‌خطری، به تعداد کمی از بیماران داوطلب واجد شرایط، تعداد مشخصی از سلول مورد نظر پیوند شده، اثرات آن طی مدت مشخص پی‌گیری می‌شود؛ به این مراحل فاز تأیید امنیت یا مرحله اول کارازمایی بالینی می‌گویند.
به منظور تأیید امنیت استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان در بیماران مبتلا به ADPKD، دکتر ناصر اقدمی، دکتر حسین بهاروند، آتیه مخلوق، سروش شکارچیان و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علوم پزشکی ساری و بیمارستان بقیه ا..، شش بیمار مبتلا به ADPKD را که دارای شرایط لازم بودند، انتخاب کردند. یک نمونه مغز استخوان از هر بیمار برداشت شد که پس از تکثیر برای پیوند به خود بیمار مورد استفاده قرار گرفت. هر بیمار دو میلیون سلول بنیادی مزانشیمی از منشا مغز استخوان خودش، از طریق تزریق به ورید کوبیتال (واقع در بازو) دریافت کرد. بیماران به مدت یک سال پس از پیوند مورد بررسی و پایش قرار گرفتند.
نتایج این پژوهش که در مجله بین المللی Stem Cell Research & Therapy به چاپ رسید، نشان داد، پس از یک سال بررسی هیچ اثر سلولی ناخوشایند یا واقعه ناخوشایند مرتبطی که سلامت افراد مورد آزمایش را تحت تأثیر قرار دهد مشاهده نشد. طی این مدت میزان تصفیه گلومرولی (eGFR) تغییر معنی‌داری نداشت اما مقدار کراتینین سرم افزایش یافته بود.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان برای درمان ADPKD بی‌خطر است اما تا حصول نتیجه از این روش درمانی راهی طولانی پیش رو خواهد بود.
ترمیم ضایعات اندام در پستانداران: خیال یا واقعیت؟! چاپ ارسال به دوست
۲۷ شهريور ۱۳۹۶

ترمیم ضایعات اندام در پستانداران: خیال یا واقعیت؟!

ترمیم اندام‌های قطع شده در پستانداران اتفاق نمی‌افتد، اما در مهره‌داران پست‌تر مانند سمندر‌ها و مارمولک‌ها دیده می‌شود. علت این توانایی بازسازی اندام‌ها، وجود سلول‌هایی به نام بلاستما (Blastema) است. این سلول‌ها با بیان ژن‌هایی که در بازسازی بافتی موثر هستند (مانند Msx) باعث ترمیم آسیب‌های ایجاد شده می‌شوند. حال تصور کنید بتوان این سلول‌های بلاستما را با دستکاری‌های ژنتیکی در محل آسیب دیده اندام پستانداران ایجاد کرد، آیا ترمیم ضایعات امکان پذیر خواهد بود؟ برای پاسخ به این سوال، دکتر اسلامی‌نژاد، دکتر اقدمی، دکتر تقی‌یار و همکارانشان در پژوهشگاه رویان آزمایشی را طراحی کردند که طی آن، سلول‌های بنیادی مزانشیمی از مغز استخوان موش برداشته شد و با دستکاری‌های ژنتیکی، بیان ژن‌های موثر در ترمیم بافتی (مانند Msx1) در آنان القا گردید. توان استخوان سازی و بیان ژن‌های تنظیم کننده ترمیم در سلول‌های دستکاری شده مورد بررسی قرار گرفت و از سوی دیگر با پیوند این سلول‌ها به موش مدل قطع بند اول انگشتان دست، میزان کارایی عملی این سلول‌ها در ترمیم آسیب‌های ایجاد شده در اندام بررسی شد.
نتایج این پژوهش که در محله بین‌المللی Journal of Biological Chemistry به چاپ رسیده است، نشان داد، القای بیان Msx در سلول‌های مزانشیمی باعث بیان نشانگر‌های سلول‌های بلاستما در مزانشیم‌های القا شده شده؛ همچنین باعث افزایش میزان تقسیم و توان استخوان‌سازی این سلول‌ها می شود. بررسی‌های بافت‌شناسی نشان داد، در سلول‌هایی که بیان ژن‌های بلاستمایی در آنان القا شده بود، روند بازسازی بند اول انگشت و ایجاد درون غضروفی استخوان حدود شش هفته طول می‌کشد، اما بازسازی کامل بند قطع شده انگشت تنها در گروهی اتفاق می‌افتد که بیان ژن Msx1/2 در آن القا شده است.
این یافته نشان می‌دهد، در صورت تولید سلول مناسب، امکان ترمیم ضایعات اندام در پستانداران وجود دارد.
<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > آخر >>

نتایج 1 - 10 از 186
fa Persian | English en

منوي اصلي