Skip to content

پژوهشگاه رويان

  Home arrow پژوهش arrow پژوهش‌هاي منتشر شده
پژوهش‌هاي منتشر شده
زنده‌مانی اسپرم پس از انجماد، آیا کیفیت سرم نقش تأثیر چاپ ارسال به دوست
1396/12/27 ساعت 10:17:43

زنده‌مانی اسپرم پس از انجماد، آیا کیفیت سرم نقش تأثیر گذاری دارد؟

آسیب‌های وارده به اسپرم طی انجماد پژوهشگران را بر آن داشته است تا تحقیقات متعددی برای طراحی بهترین روش انجماد این سلول انجام دهند. یکی از مواد مهم تشکیل دهنده محیط انجمادی اسپرم ها سرم است که از خون حیوانات به دست می‌آید. کیفیت سرم در نتیجه انجماد موثر است؛ به همین دلیل دکتر شاهوردی، سروش سیفی، محسن شرفی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علم و فرهنگ و دانشگاه تربیت مدرس، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن 16 گوسفند نر به 4 گروه تقسیم شدند؛ گروه اول تغذیه عادی داشتند، گروه دوم هر روز در رژیم غذایی خود 200 واحد ویتامین D دریافت کرد، گروه سوم هر روز با رژیم غذایی خود 40 گرم روغن ماهی دریافت کرد و در گروه چهارم به رژیم غذایی ویتامین D و روغن ماهی هم‌زمان افزوده شد. از 15 مرد سالم نمونه اسپرم دریافت و نمونه ها به 16 گروه تقسیم شد، سپس با غلظت های مختلف (5/2، 5 و 10 درصد) از سرم‌های برداشت شده از گوسفندان با رژیم غذایی متفاوت فریز شدند. در نهایت ویژگی هایی مانند قدرت حرکت اسپرم، یکپارچگی غشا سلولی آن، شکل ظاهری و سلامت ماده ژنتیکی (DNA) پس از ذوب شدن سول ها با روش‌های آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار گرفت.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Cryobiology به چاپ رسیده است، نشان داد، در گروه فریز شده با سرم گوسفند دریافت‌کننده ویتامین D و روغن ماهی، شکل ظاهری و قدرت حرکت اسپرم‌ها به شکل معنی‌داری بهتر از گروه کنترل (گروه‌هایی که با سرم عادی و محیط انجمادی معمول فریز شده بودند) بود. سلامت ماده ژنتیکی نیز شرایط مشابهی داشت. همچنین یافته‌ها نشان داد افزایش غلظت سرم اثر مثبتی بر کیفیت آن پس از ذوب شدن ندارد.
نتایج این پژوهش نشان داد غلظت کم از سرم غنی شده با ویتامین D و روغن ماهی می تواند شانس زنده ماندن اسپرم ها را پس از انجماد افزایش دهد. برای درک بهتر این شرایط تحقیقات بیشتری در خصوص نقش امگا3 و اسید های چرب در حفاظت اسپرم در مقابل استرس  اکسیداتیو لازم است.

روشی برای حفظ کیفیت اسپرم پس از انجماد چاپ ارسال به دوست
1396/12/27 ساعت 10:17:18

روشی برای حفظ کیفیت اسپرم پس از انجماد

منجمد کردن اسپرم یکی از راه‌های نگهداری آن به مدت طولانی است. این روش برای افرادی که نیازمند شیمی درمانی هستند یا افرادی که به هر دلیل اسپرم اندکی تولید می کنند مفید است و امکان ذخیره سلول جنسی را برای آنان فراهم می کند؛ اما از آنجا که اسپرم سلول حساسی است گاه در روند انجماد آسیب می‌بیند و از کیفیت و توان بارورسازی آن کاسته می‌شود. بررسی محتوی پروتئینی اسپرم‌ها (پروتئومیکس) نشان داده است که در روند انجماد تغییراتی در آن اتفاق می‌افتد. به منظور یافتن راهی برای کاهش آسیب به محتوی پروتئینی اسپرم در حین انجماد، دکتر شاهوردی، دکتر کوچصفهانی، مریم هزاوه‌ای، مهدی میرزایی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه خوارزمی و دانشگاه مکوآری استرالیا، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن اسپرم پیش از انجماد در معرض استرس اکسیداتیو قرار می‌گرفت. از آنجا که این عمل باعث بیان پروتئین های مرتبط با استرس و آنتی‌اکسیدان‌ها در اسپرم می‌شود، انتظار می‌رفت اسپرم‌های در معرض استرس قرار گرفته پس از رفع انجماد عملکرد مطلوب تری داشته باشند. برای بررسی صحت این ادعا 36 نمونه منی انتخاب شد و هر یک به سه قسمت تقسیم شدند: بخشی که منجمد نشد، بخشی که منجمد شد و بخشی که پیش از انجماد در معرض استرس قرار گرفت (یک ساعت در محلول سدیم نیتروپروساید 01/0 میکرومولار). از هر سه گروه، پروتئین استخراج و پس از بررسی‌های آزمایشگاهی مقایسه شد. نتایج این پژوهش که در مجله بین المللی Cryobiology به چاپ رسیده است، نشان داد در اسپرم‌های منجمد شده نسبت به نمونه‌های تازه 238 و 191 پروتئین بیشتر و کمتر بیان شده‌اند. بیشترین میزان کاهش بیان مربوط به پروتئین‌های درگیر در متابولیسم و شناسایی تخمک توسط اسپرم بود. همچنین 85 پروتئین در گروه‌های انجمادی در معرض استرس و فاقد آن تفاوت بیان داشتند. بیشترین میزان افزایش بیان مربوط به پروتئین‌های درگیر در استرس اکسیداتیو، اسکلت سلولی و چپیرون‌ها بود؛ این پروتئین‌ها از بین برنده استرس اکسیداتیو هستند و اسپرم را در برابر آسیب‌های انجماد محافظت می‌کنند.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد، اگر اسپرم‌ها پیش از انجماد در معرض استرس قرار گیرند، احتمالاً پس از رفع انجماد کیفیت بیشتری برای لقاح خواهند داشت. اکنون لازم است این یافته در شرایط بالینی نیز مورد آزمایش قرار گیرد تا بتواند به عنوان یک روش کاربردی نهادینه شود.

اختلال اضطراب عمومی در مبتلایان به ناباروری چاپ ارسال به دوست
1396/12/27 ساعت 10:16:46

اختلال اضطراب عمومی در مبتلایان به ناباروری

اختلال اضطراب عمومی به شرایطی گفته می‌شود که اضطراب شدید و نامتناسب با شرایط فرد، به مدت 6 ماه یا بیشتر ادامه داشته باشد. این اختلال در مبتلایان به ناباروری شایع است اما تا کنون تلاشی برای اندازه‌گیری میزان قابل استناد بودن این شاخص صورت نگرفته بود. به منظور اندازه‌گیری این شاخص، دکتر سامانی، دکتر معروفی‌زاده و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، از روش اختلال اضطراب عمومی 7 استفاده کرده و آن را با سایر روش‌ها مقایسه کردند. در این روش که بر پایه پرسش‌نامه انجام می‌شود، 7 شاخص اضطراب مورد پرسش قرار گرفته و به پاسخ‌ها امتیاز داده می‌شود. این پژوهش در سال 2017 و میان 539 مرد و زن نابارور ایرانی انجام گرفت و علاوه بر اختلال اضطراب عمومی 7، در خصوص شاخص اضطراب و افسردگی بیمارستانی (Hospital Anxiety and Depression Scale) و پرسشنامه نگرانی پن استیت (Penn State Worry Questionnaire) نیز مورد پرسش قرار گرفتند.
نتایج این پژوهش که در نشریه بین‌المللی Middle East Fertility Society به چاپ رسیده است نشان داد، از میان پرسش شوندگان 178 نفر (33 درصد) امتیاز 10 یا بالاتر داشته‌اند که نشان دهنده اختلال اضطراب عمومی متوسط تا زیاد است. همچنین نتایج نشان دهنده همبستگی متوسط تا زیاد میان اضطراب و افسردگی و همگرایی آن با نتایج پرسشنامه نگرانی پن استیت بود.
نتایج این پژوهش نشان داد، روش اختلال اضطراب عمومی 7 برای تشخیص میزان اضطراب در مبتلایان به ناباروری مناسب و قابل استناد است و می‌تواند در مراکز درمان ناباروری مورد استفاده قرار گرفته و افراد نیازمند مشاوره را مشخص کند.

آیا بهبود ایجاد شده در سلول درمانی مبتلایان به ویتیلیگ چاپ ارسال به دوست
1396/12/27 ساعت 10:16:13

آیا بهبود ایجاد شده در سلول درمانی مبتلایان به ویتیلیگو پایدار است؟

ویتیلیگو (در زبان محاوره به آن پیسی، برص و لک و پیس هم می‌گویند) یک اختلال تولید رنگدانه در است که طی آن، سلول‌های رنگدانه‌ساز (ملانوسیت‌ها) در بخش‌هایی از پوست تخریب شده و در نتیجه آن لکه‌های سفید رنگی در پوست و موی روئیده از آن ایجاد می‌شود. تخمین زده می‌شود که حدود 40 تا 50 میلیون نفر در جهان به این بیماری مبتلا باشند. چندی پیش محققین پژوهشگاه رویان روشی را برای درمان این بیماری معرفی کردند که طی آن ملانوسیت‌ها از بخش‌های سالم پوست فرد برداشت و به مناطق فاقد رنگدانه تزریق می‌شود، امنیت و کارایی این روش پیش‌تر مورد بررسی قرار گرفته بود. به منظور بررسی کارایی و بی‌خطر بودن این روش درمانی در دراز مدت، دکتر سعید شفیعیان، دکتر ناصر اقدمی، زهرا عروجی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، 300 بیمار مبتلا به ویتیلیگو تثبیت شده را انتخاب و از هر یک تکه پوستی به اندازه یک دهم تا یک سوم سطح نیازمند پیوند برداشته، سلول‌های آن را جدا کرده و به بخش‌های دچار اختلال پوست تزریق کردند (تزریق به 1060 بخش دچار اختلال در 300 بیمار مورد بررسی انجام گرفت). استفاده از سایر دارو‌ها متوقف و روند بهبود بیماران به مدت 30 ماه پیگیری شد.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Journal of Dermatological Science به چاپ رسیده است، نشان می‌دهد، 9 ماه پس از پیوند بیش از 50% بهبودی در 2/32% از لکه‌های دریافت کننده سلول دیده شد. بهبود ایجاد شده در 3/79% از لکه‌های دریافت کننده سلول تا پایان مدت بررسی پایدار بود. تعداد سلولی که به هر سانتی‌متر مربع از لکه‌ها تزریق شده بود با میزان بهبودی حاصل شده ارتباط مستقیم داشت. لکه‌هایی که در صورت، گردن و تنه قرار داشتند بهتر نسبت به درمان پاسخ دادند.
نتایج این پژوهش امنیت و کارایی این روش سلول درمانی برای ویتیلیگو را تأیید کرد و نشان داد درمان مذکور در دراز مدت پایدار است.

یک کارآزمایی بالینی: آیا استفاده از سلول‌های بنیادی مز چاپ ارسال به دوست
1396/12/27 ساعت 10:15:42

یک کارآزمایی بالینی: آیا استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان در درمان روماتیسم مفصل زانو بی‌خطر است؟

آرتریت روماتوئید یا روماتیسم مفصلی بیماری است مزمن و شایع که حدود یک درصد از جمعیت جهان به آن مبتلا هستند و در زنان شایع‌تر از مردان است. برخی نشانه‌های این بیماری عبارتند از درد، تورم، درد در هنگام حرکت، محدودیت حرکت مفصل و درد در هنگام لمس؛ همچنین بیمار ممکن است دچار نشانه‌های سیستمیک مانند تب، ضعف، خستگی، بی‌اشتهایی و کاهش وزن شود. در حال حاضر درمان قطعی و دائمی برای این بیماری وجود ندارد اما امید‌هایی برای سلول درمانی این بیماری ایجاد شده است. به منظور بررسی بی‌خطر بودن استفاده از سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان در درمان مبتلایان به این بیماری، دکتر ناصر اقدمی، دکتر فرهاد غریب‌دوست، ثریا شادمان‌فر و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، بیمارستان بقیه‌الله، بیمارستان شریعتی و دانشگاه علم و فرهنگ، یک کارآزمایی بالینی مرحله 2/1 انجام دادند. در این کارآزمایی بالینی، 30 بیمار مبتلا به روماتیسم مفصلی زانو انتخاب و به دو گروه مساوی تقسیم شدند؛ یک گروه 40 میلیون سلول بنیادی مزانشیمی در محل مفصل زانو دریافت کرد و گروه دیگر دارو نما (به جای سلول، سرم نمکی به محل مفصل تزریق شد). لازم به ذکر است که در این پژوهش بیماران، پزشکان و کسانی که اطلاعات را جمع‌آوری و تفسیر می‌کردند، نمی‌دانستند چه کسی سلول دریافت کرده است و چه کسی دارو نما، این روند که در کارآزمایی‌های بالینی مرسوم است، باعث بیشترین میزان قابل اعتماد بودن نتایج خواهد شد.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌المللی Cytotherapy به چاپ رسیده است، نشان داد، 12 ماه پس از تزریق سلولی هیچ عارضه ثانویه-ای در بیماران مشاهده نشد. هر چند دریافت کنندگان سلول مراتبی از بهبود ظاهری و راه رفتن بدون درد را نشان می‌دادند اما میزان بهبودی در بازه زمانی بررسی شده معنی‌دار نبود. در عین حال مدت زمان ایستادن در این بیماران بهبود معنی‌داری داشت. همچنین نیاز دارویی این گروه کاهش یافت.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد گرچه استفاده از سلول‌های مزانشیمی مغز استخوان در درمان روماتیسم مفصلی بی‌خطر است و عارضه جانبی ندارد، اما در خصوص میزان کارایی و اثرگذاری این سلول‌ها در درمان بیماران به پژوهش‌های بیشتری نیاز است.

<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > آخر >>

نتایج 1 - 10 از 213
fa Persian | English en

منوي اصلي