Skip to content

پژوهشگاه رويان



  Home arrow صفحه اصلی arrow بلاگ
درمان ضایعات نخاعی با استفاده از سیستم رها کننده داروی چاپ ارسال به دوست

درمان ضایعات نخاعی با استفاده از سیستم رها کننده داروی دوتایی

وقتی آسیبی به نخاع وارد می‌‌‌‌شود، در ناحیه صدمه دیده واکنش‌‌‌‌های پاتولوژیک و التهابی اتفاق می‌‌‌‌افتد که منجر به ایجاد محیط مهاری و تحلیل رفتن آکسون‌‌‌‌ها می‌شود و در نهایت ناتوانی حرکتی ایجاد می‌‌‌‌کند. به همین علت، استفاده از درمان‌‌‌‌های ترکیبی که جنبه‌‌‌‌های مختلف آسیب را هدف قرار می‌‌‌‌دهند موثرتر از درمان‌‌‌‌هایی است که تنها بازسازی بافت ناحیه آسیب‌دیده را تسهیل می‌‌‌‌کنند. به‌منظور توسعه درمان‌‌‌‌های ترکیبی، دکتر سحر کیانی، دکتر محمد صادق نوربخش، زهرا نمازی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان و دانشگاه سمنان، سیستم رهاکننده داروی دوتایی را طراحی کردند که با هدف ترمیم ضایعات نخاعی در حیوان مدل آزمایشگاهی یک داروی محافظ سلول‌‌‌‌های عصبی (مینوسایکلین هایدروکلراید) و یک داروی ترمیم‌کننده بافت عصبی (پاکلیتاکسل) را رهاسازی می‌‌‌‌کرد. بدین منظور دارو‌‌‌ ‌‌‌‌‌های نام‌‌‌ ‌‌‌‌‌برده درون کپسول‌‌‌‌هایی از جنس پلی‌‌‌مرهای سازگار با محیط‌‌‌ ‌‌‌‌‌های زیستی (آلژینات و PLGA) قرار داده شدند. سپس کپسول‌‌‌‌های حاوی هر دو نوع دارو یا یکی از آنان به محل ضایعه نخاعی در حیوان مدل آزمایشگاهی تزریق شد. نتایج این پژوهش که در مجله بین‌‌‌‌المللی Journal of Controlled Release به چاپ رسیده است، نشان داد، استفاده هم‌‌‌ ‌‌‌‌‌زمان از دو دارو ظرف هفت روز منجر به کاهش التهاب می‌‌‌‌شود و پس از 28 روز کم شدن بافت اسکار و افزایش بازسازی سلول‌های عصبی قابل مشاهده است. علاوه بر این، بررسی‌‌‌‌ها بهبود سریع و پایدار حرکت در حیوانات مدل ضایعه نخاعی که هر دو دارو را هم‌‌‌ ‌‌‌‌‌زمان دریافت کرده بودند، نشان داد.
این پژوهش سیستم رهاسازی دوتایی دارویی جدیدی را معرفی کرد که می‌‌‌‌تواند پس از ارزیابی‌‌‌‌های تکمیلی برای طیف وسیعی از ضایعات سیستم عصبی مورد استفاده قرار گیرد.

توضیح ساز و کار مولکولی خودسازمان‌‌‌ ‌‌‌یابی به وسی چاپ ارسال به دوست

توضیح ساز و کار مولکولی خودسازمان‌‌‌ ‌‌‌یابی به وسیله چشم‌انداز وادینگتون در اپی‌‌‌ژنتیک در کنار برهم‌‌‌‌کنش‌‌‌‌های سلول-سلول

ساز و کار مولکولی که منجر به خودسازمان‌‌‌‌یابی سلول‌‌‌های بنیادی جنینی و ایجاد ساختارهای سه بعدی خیره‌کننده، که بعضا اندام‌‌‌های کوچک (ارگانوئید) دارای عملکرد هستند، می‌‌‌‌شود، همچنان ناشناخته مانده است. اخیرا نشان داده شد، اگر سلول‌‌‌ ‌‌‌های بنیادی جنینی بر ریزساختار‌‌‌ ‌‌‌های خاصی کشت داده شوند، با سازمان‌‌‌ ‌‌‌یابی خود به خودی مراحل پیش از لانه‌‌‌ ‌‌‌گزینی جنین را تقلید خواهند کرد. برای درک چگونگی این پدیده ایجاد مدل زیست-سیستمی از منظر سیستم‌‌‌‌های دینامیک ایجاد‌کننده آن، ضروری است. به منظور ایجاد یک مدل ریاضی برای الگو‌‌‌‌های چند‌سلولی که طی مراحل جنینی تقلید شده در شرایط آزمایشگاهی ایجاد می‌‌‌‌شوند، دکتر علی شریفی زارچی، دکتر بابک حسین خلج، حسین فولادی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان و دانشگاه صنعتی شریف، مدلی برپایه چشم‌‌‌‌انداز وادینگتون در اپی‌‌‌ ‌‌‌ژنتیک، (استعاره‌‌‌‌ای است از چگونگی کنترل تکوین توسط تنظیم بیان ژن. در این مدل وادینگتون می‌‌‌‌خواهد تصور کنید تعدادی توپ از بالای تپه‌‌‌‌ای رها می‌شوند. توپ‌‌‌‌ها در مسیر شیارها از تپه پایین می‌‌‌‌روند و در پایین‌‌‌‌‌ترین نقطه متوقف خواهند شد.) بر اساس برهم‌‌‌‌کنش‌‌‌‌های سلول-سلول که با هدف فعال کردن الگوهای ساختاری و تولید بافت انجام می‌‌‌‌شود، استخراج کردند.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌‌‌‌المللی و معتبر Bioinformatics به چاپ رسیده است، نشان داد، با استفاده از حداقل متغیر‌‌‌‌ها در سازوکار‌‌‌های ساده،‌‌‌ ‌‌‌ می‌توان بخش زیادی از مشاهدات آزمایشگاهی تشکیل جنین را مدل‌‌‌‌سازی کرد، مانند ایجاد سه لایه جنینی که تحت تأثیر شراط کشت، قطر ریزساختار و تخلل پیش‌‌‌‌بینی نشده لایه‌‌‌‌های جینی، روی می‌‌‌‌دهد. همچنین مشاهدات این پژوهش نشان داد که ساختار‌‌‌‌ها از لبه محیطی تشکیل شده و به سمت مرکز پیش‌‌‌ ‌‌‌روی می‌‌‌‌کنند.
 مدل معرفی شده در این پژوهش می‌‌‌‌تواند به عنوان پایه برای پژوهش‌های خود سازمان‌‌‌‌یابی بر بستر سیلیکون مورد استفاده قرار گیرد.

بهبود استخوان‌‌‌سازی و رگ‌‌‌زایی با استفاده از کبا چاپ ارسال به دوست

بهبود استخوان‌‌‌سازی و رگ‌‌‌زایی با استفاده از کبالت در داربست‌‌‌های ترمیم استخوان

ترمیم نقایص استخوانی در اندازه‌‌‌های بحرانی یکی از چالش‌‌‌های مهم ارتوپدی است. معمولا از استخوان‌‌‌های اسفنجی خود فرد برای ترمیم این ضایعات استفاده می‌‌‌شود، اما کافی نبودن بافت برای برداشت و صدمات وارد شده به بافت برداشت شده، استفاده از این روش را برای ضایعات بزرگ محدود می‌‌‌ ‌‌سازد. به همین دلیل پژوهشگران به دنبال جایگزین‌‌‌های طبیعی یا سنتتیک هستند تا در ترمیم ضایعات استخوانی مورد استفاده قرار گیرد. یکی از روش‌‌‌های مناسب بدین منظور استفاده از الیاف ابریشم در کنار ترکیبات غیرمعدنی مشابه با ماتریکس خارج سلولی استخوان بر پایه فسفات کلسیم است. مشکل اصلی در استفاده از این ترکیب خونرسانی به استخوان درحال ترمیم پس از پیوند است. به منظور غلبه بر این مشکل دکتر باغبان اسلامی‌‌‌ ‌‌نژاد، نسا فانی، مهدی فرخی، محمود اعظمی و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران، انیستیتو پاستور و دانشگاه شیراز، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن از روش انجماد خشک برای تولید داربستی برپایه الیاف ابریشم پوشیده شده با کبالت و کلسیم فسفات استفاده شد. برای بررسی ترکیب و ساختار داربست ایجاد شده از روش انکسار اشعه ایکس، طیف سنجی مادون قرمز و تصویر برداری با میکروسکوپ الکترونی نگاره استفاده شد.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌‌‌المللیACS biomaterials science & engineering  به چاپ رسیده است، نشان داد، داربست تولید شده تمایز سلول‌‌‌های بنیادی مزانشیمی برداشت شده از بافت چربی را به سلول‌‌‌های اندوتلیال (سلول‌‌‌های تشکیل‌دهنده دیواره عروق) و سلول‌‌‌های استخوانی تسهیل می‌کند. همچنین در مقایسه با گروه کنترل، این روش رگ‌‌‌‌زایی و ترمیم بافت استخوانی را بهبود می‌‌‌بخشد. بررسی‌‌‌های بالینی (سی‌تی‌اسکن و رادیوگرافی) در کنار بررسی‌‌‌های بافت‌‌‌شناسی و رنگ‌آمیزی ایمنی بر روی حیوان مدل آزمایشگاهی دریافت کننده پیوند، تولید رگ‌های جدید در کنار ترمیم استخوان صدمه دیده را تأیید کرد.
نتایج این پژوهش نشان داد اضافه کردن کبالت، به عنوان القا‌کننده کمبود اکسیژن، در ساختار داربست‌‌‌های پیوندی، ترمیم استخوان‌ها و رگ‌‌‌زایی در آنان را بهبود می‌‌‌بخشد.

تنظیم استخوان‌سازی به واسطه ویژگی‌‌‌‌های فیزیکی دا چاپ ارسال به دوست

تنظیم استخوان‌سازی به واسطه ویژگی‌‌‌‌های فیزیکی داربست نانو

جایگزین‌‌‌‌های سنتتیک برای درمان نقایص استخوانی مورد توجه بسیار هستند. داربست‌‌‌‌هایی که با بازسازی شرایط فیزیکی، شیمیایی و زیستی استخوان به تمایز سلول‌‌‌‌های پیش‌‌‌‌ساز استخوانی و بهبود فیزیولوژیک نقایص کمک می‌‌‌‌کنند. پژوهش‌‌‌‌ها نشان داده‌‌‌‌اند که نانوتوپوگرافی (جایگیری فضایی در ابعاد نانو) و سختی Stiffness) مهمترین ویژگی‌‌‌‌های فیزیکی موثر بر سرنوشت سلول هستند. با این وجود روش‌‌‌‌های مرسوم برای تولید و پیرایش نانوفایبر‌‌‌‌ها (ریز‌لوله‌‌‌‌هایی در ابعاد نانو) در کنترل این دو مسئله مهم ناتوان است. به همین علت اثر توپوگرافی و سختی بر تنظیم تمایز استخوانی در نانوفایبر‌‌‌‌ها به‌طور کامل بررسی نشده است. در همین راستا، دکتر باغبان اسلانی‌‌‌ ‌نژاد، فاطمه جهان‌‌‌‌مرد، محمد امانی‌‌‌ ‌و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه امیرکبیر و دانشگاه علوم پزشکی اوترخت هلند، طی پژوهشی به بررسی ویژگی‌‌‌‌های فیزیکی ریزلوله‌‌‌‌های چند وجهی کاربردی کربن (F-MWCNTs) لود شده بر روی نانوفایبرهای پلی‌‌‌ ‌کاپرولاکتون (PCL) پرداختند و همچنین ارزیابی کردند که چگونه این ساختارها موجب تفاوت‌‌‌‌های فنوتیپی در پیش‌‌‌‌سازهای سلول‌‌‌‌های استخوانی می‌‌‌‌گردد. تغییرات در ویژگی‌‌‌‌های مواد به‌وسیله میکروسکوپ الکترونی با وضوح بالا، جذب پروتئینی و آزمون‌‌‌ ‌های کششی ارزیابی گردید. همچنین اثر ساختار‌‌‌‌های تولید‌شده بر تمایز سلول‌‌‌‌های بنیادی مزانشیمی به سلول‌‌‌‌های استخوانی با بررسی بیان ژن مورد سنجش قرار گرفت.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌‌‌‌المللی Materials Science & Engineering C به چاپ رسیده است، نشان داد، استفاده از F-MWCNT به صورت مستقل سختی نانوفایبر‌‌‌‌‌های PCL را بر حسب غلظت F-MWCNTs استفاده شده، کنترل می‌کند. همچنین نتایج نشان داد تفاوت در سختی و توپوگرافی باعث فعال شدن مسیرهای پیام‌رسان متفاوتی در استخوان‌‌‌‌سازی سلول‌‌‌‌های پیش‌‌‌‌ساز می‌‌‌‌شود.
نتایج این پژوهش می‌‌‌‌تواند به درک بهتر اثرات مکانیکی-زیستی بر سلول‌‌‌‌های پیش‌‌‌‌ساز استخوانی کمک کند که منجر به بهبود تولید زیست-مواد جایگزین استخوان خواهد شد.

آیا استفاده از روش‌‌‌ های کمک باروری احتمال نیاز به ا چاپ ارسال به دوست

آیا استفاده از روش‌‌‌ های کمک باروری احتمال نیاز به انسولین درمانی به علت بروز دیابت بارداری را افزایش می‌‌‌ دهد؟

بالا بودن سن مادر، سابقه دیابت در خانواده، چاقی پیش از بارداری، بالا بودن سطح HbA1c در خون و سابقه دیابت بارداری از جمله عوامل تعیین‌کننده برای تجویز انسولین برای مادرانی است که دچار دیابت بارداری هستند. با این وجود تأثیر استفاده از روش‌‌‌‌های کمک باروری در ابتلا مادران به دیابت بارداری و نیاز به مصرف انسولین در این دوران همچنان ناشناخته مانده است. به منظور پاسخ به این سوال که آیا استفاده از روش‌‌‌‌های کمک باروری در لزوم انسولین درمانی در مادران مبتلا به دیابت بارداری موثر است یا خیر، دکتر کوهکن، دکتر محمد خمسه، دکتر حمید رضا برادران و همکارانشان در پژوهشگاه رویان، دانشگاه علوم پزشکی ایران، دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن 236 زن باردار ایرانی مبتلا به دیابت بارداری که دیابت آنان از طریق آزمون مقاومت به گلوکز تشخیص داده شده بود بررسی شدند. مبتلایان به دو گروه کلی تقسیم شدند، گروه اول (100 نفر) که از روش‌‌‌ های کمک باروری استفاده کرده بودند و خود به دو گروه تقسیم شد، 60 نفر که از دارو‌‌‌  استفاده کرده بودند و 40 نفر که درمیان دارو‌‌‌ های خود انسولین نیز دریافت کرده بودند. گروه دوم (136 نفر) که از آن میان 102 نفر دارو دریافت کرده بودند و 34 نفر که در میان داروهای خود انسولین نیز دریافت کرده بودند. اطلاعات آماری، بالینی و بیوشیمیایی دو گروه با هم مقایسه شد.
نتایج این پژوهش که در مجله بین‌‌‌ المللی Reproductive Biology and Endocrinology به چاپ رسیده است، نشان داد، 40 درصد مادرانی که از روش‌‌‌ های کمک باروری استفاده کرده بودند و 25 درصد مادرانی که به طور طبیعی باردار شده بودند، سابقه مصرف داروهای حاوی انسولین داشتند. بر اساس نتایج آماری، سن بالای 35 سال مادر، سطح بالای گلوکوز خون (پیش از بارداری)، سطح HbA1c خون و استفاده از روش‌‌‌ های کمک بارداری عوامل مستقلی هستند که احتمال لزوم انسولین درمانی در طول بارداری را افزایش می‌‌‌‌دهند.
بر اساس نتایج این پژوهش استفاده از روش‌‌‌‌های کمک باروری می‌‌‌‌تواند احتمال نیاز به انسولین درمانی به علت ابتلا به دیابت بارداری را افزایش دهد.

<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > آخر >>

نتایج 10 - 18 از 532
fa Persian | English en

منوي اصلي

پیوندها